پایگاه علمی، فقهی و اطلاع رسانی

×
×

بازی بچه‌ها را جدی می‌گیریم؟(۱)

5
(1)
۲۱ مهر ۱۴۰۰
2085

 

چرا بازی بچه‌ها را جدی نمی‌گیریم؟ (۱)

  • نا آگاهی از ضرورت بازی

برخی از والدین بازی را ضرورت زندگی کودک نمی‌ دانند و از آثاری که بازی در زندگی کودک دارد بی‌ خبرند. تا وقتی ضرورت بازی برای اینها روشن نشود، انگیزه‌ ای برای بازی با کودک و یا فراهم کردن زمینه بازی برای او پیدا نمی‌ کنند.

  1. بازی موجب می‌ شود میان پدر و مادر رابطه عاطفی ایجاد شود.
  2. بسیاری از قابلیت‌ های کودک در بازی بروز می‌ کند.
  3. کودک در هنگام بازی با محیط اطراف خویش آشنا شده و قوانین برقراری ارتباط با این محیط را یاد می‌ گیرد.
  4. بازی ترس کودک از بسیاری کارها را از بین برده و به او می‌ آموزد بدون کمک دیگران و با اتکا به  توان خویش می‌ تواند بسیاری از کارها را انجام دهد.
  5. بازی کودک را به استفاده از هوش و حافظه خویش وا می‌دارد. او در بازی با استفاده از تجربیاتی که برایش اتفاق می‌ افتد، بدون اینکه تحت آموزش رسمی قرار گیرد، بسیاری از مسائل مورد نیازش را یاد می‌ گیرد.
  6. افزایش توان جسمی کودک از دیگر آثار بازی‌ ست. بچه‌هایی که بازی می‌ کنند، در مقابل بیماری‌ ها قوی‌ تر از کودکان بی‌ تحرک هستند.
  7. بازی لازمه شاداب ماندن روح کودک است. اگر شنیدید کودکی بدون بازی در اوج شادی و نشاط است باور نکنید.

 

  • مساوی دانستن بازی با سرگرمی

برخی والدین خیال می‌کنند بازی برای کودک صرفا یک جور سرگرمی ست. لذا به دنبال سرگرمی‌ های بی درد سر مانند تلویزیون و بازی‌های رایانه‌ای می‌ روند. و اینها به اصلی‌ ترین سرگرمی کودکان تبدیل می‌ شوند. در حالی که سرگرمی تنها یکی از فلسفه‌ های بازی‌ ست نه همه آن. پس دقت به این نکته ضروری‌ ست که هر سرگرمی‌ ای بازی مفید برای کودک محسوب نمی‌ شود. حتی ممکن است برخی سرگرمی‌ ها مانند بازی‌ های رایانه‌ ای برای کودک مضر باشند.

بازی کودکان

بازی برای کودکان یک نیاز ضروری ست

  • بی‌معنا دانستن برخی بازی‌ها

بسیاری از بازی‌ هایی که برای ما بی‌معنا هستند برای کودک به شدت جذاب و مهیج‌ اند. مثلا یک کودک چند ماهه از این که یک جغجغه را در دست گرفته و صدایش را در بیاورد، خوشحال می‌ شود. این درحالی ست که بسیار از ما بزرگ‌ ترها با شنیدن صدای جغجغه، اعصابمان خورد می‌ شود.

برای درک روحیات کودکی باید کودک شد، تا معنادار بودن و بی معنا بودن بازی‌ ها را به خوبی درک کرد. پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌ فرمایند: «مَنْ كانَ عنْدَهُ صَبيٌّ فَلْيَتَصابَ لَهُ؛ آن كس كه نزد او كودكی است بايد (در پرورش وی) كودكانه رفتار نمايد.»۱  متاسفانه برخی از والدین به قدری از دنیای کودکی فاصله دارند که مطالبه بازی‌ های به ظاهر بی‌ معنا را با دید تحقیرآمیز نگاه کرده آن را عیبی برای کودک می‌ دانند. این دسته از والدین با زبان حال یا حتی به صراحت از کودک می‌ خواهند بزرگ شود، در حالی که کودک باید کودکی کند تا بزرگ شود. لازمه کوکی کردن هم بازی‌ ست.

کودکی کردن به قدری اهمیت دارد که حتی نابغه‌ ها هم از آن مستثنی نیستند. حتی نابغه‌ ها هم باید کودکی کنند تا بزرگ شوند. آقای محمدحسین طباطبایی، نابغه قرآنی در کودکی دیداری با آیت‌ الله بهجت داشت. توصیه ایشان به پدر محمدحسین طباطبایی واقعا شنیدنی ست: «من فقط خواهشی که از شما دارم از اعتدال خارج نشوید. خود او و همچنین شما تحمیلاتی بر ایشان وارد نکنید؛ مثلا نگویید حالا که قرآن را حفظ کرده، نهج البلاغه و یا صحیفه سجادیه را هم حفظ کند. تکلف زیاد نباشد کارشان آسان باشد. … ضمنا مسافرت زیاد برود. تفریحات مشروع زیاد انجام دهد و تغییر آب و هوا خیلی اثر دارد.»۲ تاکید ایشان بر زیاد انجام دادن تفریحات مشروع نشان از واقع‌ گرا بودن عرفان اهلبیت علیهم السلام دارد که ایشان در آن ذوب شده بودند.

 

  • نا آگاهی از انواع بازی‌ها

برخی از والدین با انواع و اقسام بازی‌ هایی که می‌توان در سنین نوزادی، کودکی یا نوجوانی انجام داد، آشنایی ندارند. اندک بازی موجود در ذهن این والدین برای پرکردن وقت فرزند در طول روز به هیچ وجه کافی نیست.

از این رو والدین خیلی زود کودک را وارد وادی تلویزیون و بازی‌ یارانه‌ ای می‌ کنند؛ البته باید بپذیریم که برخی از والدین به جهت اینکه بازی را غذای روح کودک نمی‌ دانند، حوصله یادگیری ندارند؛ هرچند همیشه هم نیاز به یادگیری نیست. تنها با یادآوری دوران کودکی و بازی‌ هایی که در آن دوره انجام می‌ دادیم کافی‌ ست تا زمینه بازی‌ های زیادی را برای کودک فراهم کنیم.

اگر کودک نیازمند به غذا باشد، پدر و مادر آرام نخواهند گرفت و به هر قیمتی شده غذا را برای او تامین می‌ کنند. حال اگر پدر و مادر بازی را غذای روح کودک بدانند و ارزش غذای روح را کمتر از غذای جسم ندانند، آیا برای تامین این غذای روح بی‌ قرار نخواهند شد؟۳

 

  • حوصله نداشتن والدین

والدین بی حوصله توان بازی‌ کردن با کودک را ندارند. اینها نه تنها خودشان با کودک بازی نمی‌ کنند، بلکه در برابر بازی‌ های کودک هم اگر مناسب حوصله آنها نباشد، مقاومت می‌ کنند. در حالی که بسیاری از بازی‌ هایی که کودک به آنها علاقه‌ مند است با حوصله کم سازگار نیست.۴

این مطلب ادامه دارد …

منابع
  1. وسائل الشيعه، ج ۵، ص ۱۲۶
  2. خاطراتی از دکتر هفت ساله، ص ۲۸ و۳۰ (دانلود)
  3. در کتاب «بازی‌بازوی تربیت» نوشته محسن عباسی ولدی، بازی‌های متنوعی آموزش داده شده است. (دانلود)
  4. برگرفته از کتاب من دیگر ما نوشته محسن عباسی ولدی (دانلود)
  5. برای مطالعه بیشتر رجوع کنی به بازی و تربیت کودک و چرا بازی بچه ها را جدی نمی‌گیریم(۲)

این مطلب چقدر مفید بود؟

برای امتیاز دادن روی یک ستاره کلیک کنید!

میانگین امتیاز 5 / 5. تعداد آرا: 1

تاکنون رأی ثبت نشده است! اولین کسی باشید که این پست را ارزیابی می کنید

اخبار مرتبط

متن

کتاب منِ دیگرِ ما
کتاب منِ دیگرِ ما

  «منِ دیگرِ ما» تلاش می کند با تکیه بر مبانی دینی، مهارت های تربیت فرزند در دنیای امروز را با قلمی ساده و روان به پدران و مادران آموزش دهد. معرفی اجمالی این اثر، که به قلم جذاب و دلنشین محسن عباسی ولدی نوشته شده است، هفت جلد دارد. این مجموعه، با عناوین زیبا […]

۱۷ مهر ۱۴۰۰
605
بیشتر بدانید
بازی و تربیت کودک
بازی و تربیت کودک

اهمیت بازی بازی و اسباب‌بازی، سهم قابل توجهی در دوران کودکی دارد. کودک بیشتر اوقات خود را صرف بازی می­ کند و در این کار، از اسباب‌ بازی­ های رایج بهره‌ می ­گیرد یا از وسایل پیرامونی، برای خودش اسباب‌ بازی می­ سازد. ازاین‌رو، می‌ توان ادعا کرد که اسباب‌ بازی، یکی از مهم‌ترین عوامل […]

۵ مهر ۱۴۰۰
862
بیشتر بدانید
در دامان مادر‏
در دامان مادر‏

  امام خامنه ای (حفظه الله) همه تحت تأثیر مادران هستند. آنکه بهشتی می‌ شود، پایه‌ بهشتی شدنش از مادر است. ۱ بهترین روش تربیت فرزند انسان، این است که در آغوش مادر و با استفاده از مهر و محبت او پرورش پیدا کند.۲ از همه‌ کارهای زن مهمتر، تربیت فرزندان و تقویت روحی شوهران […]

۲۹ شهریور ۱۴۰۰
965
بیشتر بدانید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

8 + هجده =